The heart of Hell

Drawing stars in a blank canvas

Puppets walking within the dash

Brains are roaring seeking truth

Hear the sound of the passing youth

Aces hidden below the sleeves

Buzzing sounds from the taunting bees

Lonely mountains defile the brain

Play the act and break your chain

How much you know, you say, you do

But then you don't and ask of what to do

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose 

How does this play, can drive, this foolishness 

But then you knew this place has emptyness

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose 

Kings bethroned of their lonely chair

Walk the distance and then compare

Demons calling in a need for blood

Vains are pumping to reach their God

Minds are seeking their righteous pause

Thoughts that bleed and don't have cause

Greedy fairies work on your soul

Memories beheaded with the guise of a ghoul

How much you know, you say, you do

But then you don't and ask of what to do

The walls within, the heart of Hell 

Will play their purpose 

How does this play, can drive, this foolishness 

But then you knew this place has emptyness

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose

(Not) alone in the dark – you have your self

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάει το άπειρο. Δεν σκέφτεσαι κάτι, το μυαλό σου είναι σε μια αδιανόητη λήθη. Το νιώθεις κενό από απορίες και προβληματισμούς, από όνειρα και στόχους. Είναι αυτές οι στιγμές που αρχίζεις να ξεφλουδίζεις πάγο από το δέρμα σου ψάχνοντας μανιωδώς την ζέστη. Κλείνεις για μια στιγμή τα μάτια, αναπνέεις και "ξυπνάς".

Όχι φίλε, δεν κοιμάσαι...

Στο επιβεβαιώνει εξάλλου το τραγούδι που έχεις βάλει στο playlist και βαράει δυνατά με τον Souza από πίσω φορτώνει στίχους... Alone in the dark where the demons are torturing me... The dark passages of revenge is all that I see... Oh fuck, βρήκα στιγμή και εγώ να επανέλθω στο περιβάλλον. Οι σκέψεις έρχονται πίσω, το γρανάζι μέσα σου αρχίζει πάλι να γυρνάει αλλά όχι με ρυθμό. Κάτι χάλασε, κάτι δεν δουλεύει σωστά. Ξεκινάς να το βάλεις σε τάξη για να καταλάβεις τι νιώθεις. Πρώτα σου σκάει μια ανάμνηση, κλασσική μαλακία.. Νοσταλγία, νεύρα, θυμός, στεναχώρια, αδιαφορία. Σιγά-σιγά αντιλαμβάνεσαι γιατί μπήκες σε hibernation mode.

Το κακό είναι πως το μυαλό δεν τρέχει σε safe mode...

Ξέρεις τώρα, να φορτώσεις τις βασικές του λειτουργίες εγκλωβίζοντας τις "χαλασμένες" αποθήκες μνήμης προκειμένου να βρεις τι φταίει, να το διορθώσεις και να πας παρακάτω. Προφυλακτικό απέναντι στη ζωή, φυσικά με την κλασσική ημερομηνία λήξης, αλλά σε καλύπτει προσωρινά από τις διάφορες βαριές ασθένειες με επιτυχία. 

Δυστυχώς δεν το πουλάνε στα περίπτερα..

Οπότε πρέπει να το ζήσεις. Όλο αυτό. Σου αξίζει και του αξίζεις. Είναι η διαδικασία που σε κάνει να εκτιμάς αυτό που είσαι, όσο και αν σε ενοχλεί αυτό που φαίνεσαι. Να χάσεις αρκετή δόση εγωισμού, να νιώσεις αδύναμος και να δίνεις στους άλλους συναισθηματική επιβεβαίωση που δεν αξίζουν. Να νιώθεις λίγος για να γεμίσεις την καρδιά σου αλλά και αυτών που αγαπάς. Να καταλήγεις σαν το μοναδικό πράγμα που τους κρατάει πίσω, ενώ εσύ θες να τους βλέπεις μπροστά. 

Να ξέρεις την αξία όσων κουβαλάς μέσα και πάνω σου, αλλά ποτέ να μην είναι αρκετή...

Τελικά τι σε ενοχλεί περισσότερο? Ότι έχασες αυτά που είχες ή ότι τα έχασες και φοβάσαι ότι δεν θα τα ξαναβρεις? Είναι εγωισμός ή συναίσθημα? Είναι και τα δύο? Τίποτα από τα δύο? Θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω. Είναι η αλήθεια όταν την κοιτάς στα μάτια. Αν είναι ανοιχτά εκείνη την στιγμή, καίνε. Αν δεν είναι, περιμένεις να ανοίξουν για να την δεις. Η διαδικασία αυτή είναι δικιά σου, είναι το κτήμα και κατάκτησή σου. Δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι, είσαι ΕΣΥ. Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται.

Λίγοι αξίζουν και αποκτούν το δικαίωμα να μένουν.

Ξέρω ότι έχεις και άλλα προβλήματα στη ζωή, ίσως και πιο σοβαρά. Τώρα σε απασχολεί αυτό. Μην το απορρίπτεις, αποδέξου το. Σε απασχολεί γιατί φοβάσαι να το κάνεις ανάμνηση. Μην το κάνεις. Σε πονάει γιατί ήταν όνειρο(α). Άνοιξε τα μικρά σου φινιστρίνια και άστο(α) να πετάξει. Η ζωή κάνει κύκλους αλλά επιφυλάσσει και εκπλήξεις. Άσχημες και όμορφες. Ζήσε τις άσχημες για να νιώσεις τις όμορφες. Μην κρατάς κακίες, δεν αξίζουν. Οι αληθινές στιγμές μένουν πάντοτε χαραγμένες.

Ανοίγεις ξανά τα μάτια σου και η ψυχή σου ακούει για μυριοστή φορά τον Eddie να τραγουδάει...

Υ.Γ:  Ξέρεις ότι είπες όσα ένιωθες μέσα σου, όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα για υστερόγραφο.

Ανώνυμη Φυγή

Έχεις ακούσει φαντάζομαι για τους ανώνυμους χακ-τιβιστές αρκετά πράγματα. Ναι, αυτοί οι V-for-Vendetta (btw ..Guy Fawkes - 1605 διαβάστε και τπτ τσάμπα είναι) τύποι οι οποίοι πατρίδα δεν έχουν και η ατζέντα τους περιλαμβάνει τελευταίως και το μπουρδελάκι μας (έλα που παρεξηγιέσαι και εσύ έτσι το λες στην γκόμενα) που λέγεται Ελλάδα.

Το κίνημα αυτών των ανθρώπων λοιπόν που μάχεται (?) για την ελευθερία του διαδικτύου και (ίσως) όχι μόνο, είναι η απάντηση της "ελεύθερης διακίνησης ιδεών" στην λαίλαπα (έλα ρε Αλέκα θεά) των κολοσσών του υπέρμετρου κέρδους και των υποχείριων ανθρωπακίων και κυβερνήσεων τους. Αναρχικούς τους λένε κάποιοι (άσχετοι), τεμπέληδες κάποιοι άλλοι (μαλάκες λες και γνωρίζετε τι μελέτη, κόπο και οργάνωση θέλει ένα χακάρισμα), τρομοκράτες οι Αμερικάνοι και γαμηστερούς ο μάγκας ο Έλληνας γιατί "χτυπάνε το κατεστημένο".

Αυτό που δεν βλέπει όμως ο φίλος μας είναι τους χιλιάδες ανώνυμους συμπατριώτες του που με μια βαλίτσα στο χέρι αλλάζουν πατρίδα. Στο Νησί, στις Κάτω Χώρες, στις Άνω Πατρίδες, στην Άπω Ανατολή, στα καγκουροχώρια (όχι αυτά με τους κάγκουρες, αλλά αυτά με τα καγκουρό), ακόμα και στις χώρες που επισκέφτηκε (έστω και σε μορφή βιντεοταινίας) ο λατρεμένος και συγχωρημένος Σωτήρης Μουστάκας:

Θα μου πεις τώρα και εσύ, "εδώ ρε μεγάλε δεν το σκέφτονται οι μαλάκες που ψηφίζουμε, ο ταλαιπωρημένος Έλληνας που έχει να ταίσει και μια οικογένεια θα το σκεφτεί?" Και δεν θα έχεις και άδικο συμπληρώνω εγώ... Σπουδάζεις 8 χρόνια, έχεις πτυχία, μεταπτυχιακά και στην καλύτερη η επιλογή σου είναι τα Κινεζομπεμπέ (που πουλάνε οτιδήποτε πλέον έχει βάση την Κίνα και το πετρέλαιο) με 472€ βασικό μισθό. Μπορεί βέβαια και να είσαι ένας από τους εκατοντάδες οικογενειάρχες που αποφάσισε το downsizing (μην πω no...sizing) το αφεντικό και μετά από 10 χρόνια δουλείας σε έστειλε αδιάβαστο. Καλά τον κακομοίρη (πλέον) δημόσιο υπάλληλο που έχασε τα 2 χιλιάρικα και 3 φραπέδες τον μήνα δεν τον αναφέρω καν γιατί θα ρίξουν και -με το δίκιο τους- πολλοί παντόφλα.

Τι επιλογές έχει λοιπόν ο ανώνυμος φυγάς μας από το να αναζητήσει αλλού το μέλλον του? Ένα μέλλον πιθανότατα πιο χρωματιστό, πιο αξιόπιστο αλλά και πιο ειλικρινές. Εκεί που τα "πτυχία μου ρε φίλε" μετράνε, αλλά και η κάψα για δουλειά και η κάβλα για δημιουργία εκτιμώνται ακόμα περισσότερο. Εκεί στην πατρίδα του Zack, του Peter, της Driede, του Claus, του Ahmet ακόμα και του Sujesh...

Ίσως μονάχα αυτή θα του απαντήσω εγώ. Καλή του τύχη εύχομαι λοιπόν, εις το επανειδείν (είτε εδώ, είτε εκεί) και πάνω από όλα...

Όχι μεγάλε ΔΕΝ είναι όλα καλά!

Τα νέα ξεκινήματα έχουν πάντα ένα ερέθισμα, σωστά; Όχι, δεν υπάρχει κάποιος "σοφός" που μας χάρισε το προηγούμενο απόφθεγμα, είναι απλά μια λογική σκέψη ενός -ίσως- λειτουργικού μυαλού.

Το δικό μου ερέθισμα μπορεί να ήταν τα όσα συμβαίνουν στην μικρομέγαλη καθημερινότητά μας (ειδικά αυτή την περίοδο), αλλά καιρό τώρα σκεφτόμουν τον τίτλο της πρώτης συγγραφικής (sic) μαρτυρίας μου στον κυβερνοχώρο (doublesic). Τίτλος λοιπόν και ερέθισμα αυτού του ξεκινήματος είναι το: "Όχι μεγάλε ΔΕΝ είναι όλα καλά". Θα μου πεις, ρε φίλε πενικιλίνη ανακάλυψες εσύ τώρα δηλαδή, ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ; Ποιός είναι; Εμ, ξεκινάω:

α) Οι πλούσιοι. Τα λεφτά ΔΕΝ αγοράζουν τα πάντα, αγοράζουν όμως αρκετά για να σε βοηθούν να περνάς ΚΑΛΑ.
β) Αυτοί που απολαμβάνουν κάθε ώρα και στιγμή σαν είναι η τελευταία. Στις 2:15 έχω sky diving, following by κολύμπι δίπλα σε καρχαρίες, following by safari με τα λιοντάρια και πάει λέγοντας...
γ) Όσοι έχουν ανταπόκριση στα συναισθήματά τους. Οι κλασσικοί "γίνεταισεισμόςεγωχέστηκαέχωτομωρόμουαγκαλιάαχζουζούνιμουπόσοσεθέλω". Οκ, έχουν ένα point.
δ) Αυτοί που ζουν μια ενάρετη και συνετή ζωή κοντά στον Θεό. No comments, οι άνθρωποι την βρίσκουν έτσι, τι ζόρι τραβάς;
ε) Οι πολιτικοί.... Ειδική κατηγορία. Μην αντιληφθώ γελάκια... Φίλε, να ξέρεις οι τύποι δεν περνάνε καλά επειδή κλέψανε, φάγανε, κλέψανε, φάγανε, εκμεταλευτήκαν, κλέψανε και πάει λέγοντας. Αλλά επειδή ΚΑΝΕΙΣ (στην Ελλάδα, περισσότεροι έξω) τους δεν ένιωσε ποτέ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ απειλή για αυτά που έκανε. Φτάνει, δεν αναλύω περαιτέρω..
ζ) Εδώ προσθέτεις ότι θέλεις εσύ.

Τώρα είναι το σημείο που σου βγαίνει η διαφωνία σου με αυτά που γράφω, με θεωρείς ισοπεδωτικό, μηδενιστή, ακόμα και τσικιρικιντζή (που λέει και μια ψυχή). Σου λέω λοιπόν ότι ναι, το ξέρω, έχεις δίκιο. Δεν μπορείς να ορίσεις το εάν, το εφόσον και το κατά πόσον είναι ο άλλος καλά λόγω ιδιότητας, επαγγέλματος, ακόμα και κάλο εγκεφάλου. Η ζωή είναι τόσο γαμημένη (είμαι αθυρόστομος, sorry) εξάλλου που ότι χαρά σου δίνει σε λεπτά στα παίρνει σε λύπες με... τα χρόνια. That's life, I know...

Εδώ λοιπόν μπαίνει ο κλασσικός σοφικιστής (απο ταρίφας μέχρι καθηγητής στο ΠΑΠΕΙ) και μας λέει, "για αυτό λέω ρε φίλε να χεις την υγειά σου και όλα γίνονται". Μαζί σου ρε άνθρωπε, αλλά λύσε μου την εξής απορία σε παρακαλώ... Παίζει δηλαδή να ζήσω μέχρι τα 100, να μην πάθω ποτέ τίποτα και ενώ με γαμάνε συνεχώς τρεις ρινόκεροι ταυτόχρονα, εγώ να λεώ "εεεε εντάξει μώρε, την υγειά μας έχουμε ΟΛΑ ΚΑΛΑ; Ε, όχι ρε μεγάλε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Υ.Γ: Σχόλια, παρατηρήσεις και απόψεις επιτρέπονται και παροτρύνονται. Απλά μην περιμένεις να σου αρέσει στα σίγουρα αυτό που θα σου απαντήσω. Μπορεί και να διαφωνούμε ξέρεις...

Υ.Γ2: Συγχωρήστε μου λάθη ορθογραφικά και γραμματικά. Πέραν του ότι γράφω γρήγορα, ποτέ δεν ξανά-διαβάζω τι έγραψα.