Short-lived happiness... no more!

Η τρίτη δεκαετία των ανθρώπων τελικά είναι η πιο αληθινή (μέχρι την επόμενη). Statement. Όχι σοβαρά, το εννοώ... Σκέψη που μου κατέβηκε στην προσπάθειά μου να χωνέψω το λαχταριστό κότσι την Κυριακή το βράδυ, την ώρα που αυτό μάχεται με το γερμανικό λουκάνικο και τις λοιπές κρεατολιχουδιές (maaaan, I love meat!) της κρεπάλης. Μην γελάς ρε όρνιο, σοβαρά μιλάω. Οι καλύτερες σκέψεις γίνονται την ώρα που χωνεύεις. Αράζεις στην καναπεδιά σου και επειδή δεν την παλεύεις για οτιδήποτε άλλο που απαιτεί προσπάθεια, το μυαλό σου αυτόματα μπαίνει σε φάση σκέψης...

Body in hibernation, mind in hyper-vigilance mode!

Ωραία, θα μου πεις. Έστω ότι έχεις δίκιο, πως κατέληξες στο παραπάνω συμπέρασμα? Απλά, αξιολόγησα τη δεύτερη και την τρίτη δεκαετία της ζωής μου και τις έβαλα σε καθεστώς σύγκρισης. Θες να μου πεις ότι δεν έχεις ποτέ, ΕΣΥ, συγκρίνει στη ζωή σου πρόσωπα, καταστάσεις, δουλειές, ακόμα και συναισθήματα? Ε, αν συνδυάσεις τα παραπάνω και με λίγη κριτική (απέναντι στον εαυτό σου) σκέψη, τότε μπορείς εύκολα (λέμε τώρα) να καταλήξεις.

Nothing remains the same?

Οk, μεγαλώνεις και αλλάζεις. Κάποια πράγματα όμως παραμένουν σταθερή αξία στη ζωή σου. Όπως η απαίτηση που (πρέπει να) έχεις απο τον εαυτό σου να νιώθεις καλά μαζί του. Και όχι φίλε μου, αυτό δεν είναι πάντα εύκολο αλλά είναι σταθερή αξία. Οι αποφάσεις που παίρνεις, αξιολογούνται με το χρόνο και αυτός τις κρίνει. Ο χρόνος είναι πάντοτε ο καλύτερος κριτής, ΟΛΩΝ μας. Κάπου εκεί κοντά κολλάει σαν σταθερή αξία και η χαρά. Η πραγματική χαρά, όχι η εφήμερη. Όταν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, τότε η όποια χαρά νιώθεις απλά δεν είναι εφήμερη. Απλά όπως είπαμε... χρειάζεται χρόνο για να αντιληφθείς τι είναι και πως είναι.

Short-lived happiness... no more!

Χρειάζεται cojones για να φύγεις από το εφήμερο και να πας στο πραγματικό. Δεν είναι ούτε εύκολο το transition, ούτε ανώδυνο. αλλά αξίζει... Την στιγμή που θα νιώσεις ότι αποτινάσεις ότι ψεύτικη σαβούρα σε τραβάει και θα σκάσεις το πρώτο αληθινό χαμόγελο μετά απο καιρό... αξίζει. Πίστεψέ το και δώσε του μια ευκαιρία...

Make the most of it!

Σκέψου πως είναι ζωή σου σήμερα και πόσο την έχεις γεμίσει με όσα έχεις γνωρίσει, ζήσει και ονειρευτεί. Ωραία, τώρα προχώρα παρακάτω και σκέψου τι θα έκανες από εδώ και πέρα, αν σου έλεγα σήμερα πως κάθε 5 ή 10 χρόνια θα σου πάταγα ένα κουμπάκι που γράφει πάνω του reset. Και για να στο κάνω και λίγο πιο spicy, εσύ θα συνεχίσεις να θυμάσαι τις σημαντικές στιγμές (καλές και κακές), ενώ θα μπορείς να κρατήσεις και τις ουσιαστικές αναμνήσεις (όμορφες και άσχημες).

However, there is a catch...

Κάθε φορά που εγώ θα σου πατάω το εκνευριστικό κουμπάκι, θα πρέπει να φεύγεις από το μέρος που ζεις και τα πάντα γύρω σου θα πρέπει να είναι καινούρια για εσένα.. Αυτό εκτείνεται από τον χώρο που κοιμάσαι, τη δουλειά σου, τους δρόμους που περπατάς μέχρι και τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Καμία σύνδεση με το παρελθόν, καμία επαφή, κανένα δέσιμο. Εσύ συνεχίζεις να κουβαλάς μέσα σου αυτά που είπαμε και πριν, όμως κανένας δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά.

An opportunity...

Τι πιο γαμάτο στη ζωή από τα νέα ξεκινήματα ε? Καινούρια μέρη να δεις, χώρες να ταξιδέψεις, ανθρώπους να γνωρίσεις. Καμία προκατάληψη και κανένα αμάρτημα να σε κυνηγάει. Εσύ κάθε φορά προχωράς, μεταβάλλεσαι σαν άνθρωπος. Οι εμπειρίες σου από το παρελθόν σε συντροφεύουν και σε βοηθούν να διορθώνεις λάθη του παρελθόντος. Και το πιο σημαντικό? Δεν χρειάζεται καν να αποδείξεις ότι άλλαξες, γιατί πολύ απλά κανείς δεν γνωρίζει ότι κάποτε ήσουν κάποτε λάθος...

A fear...

Όλα καλά μέχρι εδώ θα μου πεις, αλλά τι θα γίνει με τις αναμνήσεις μου? Τι θα γίνει με αυτές? Μήπως το παρελθόν μου γίνει ο ακούραστος Κενυάτης ξυπόλητος δρομέας που βλέπω στους Ολυμπιακούς αγώνες και αρχίσει να με κυνηγάει μέσα στο μυαλό μου? Στο βαθμό μάλιστα που δεν θα με αφήνει να ζω όλα αυτά τα καινούρια που τόσο απλόχερα μου προσφέρονται? Εμ, ναι οκ σε καταλαβαίνω. Φαντάζομαι ότι η ιδέα να έχεις έναν μαύρο [sic] προπονημένο στο τρέξιμο κατόπι σου, δεν είναι και η πιο ευχάριστη σκέψη... Αλλά όπως έχει πει και ο Proust:

“Remembrance of things past is not necessarily the remembrance of things as they were.”

Όπως και να το δεις, είτε σαν ευκαιρία, είτε σαν φόβο, πάντα θα υπάρχει κάτι που κάνει την αντιμετώπιση του reset button ως μια ουτοπική φαντασίωση. Είναι αυτό που μας γιατρεύει, αλλά και αυτό που μας γερνάει. Αυτό που μας κάνει να ξεχνάμε, αλλά κάθε φορά που θα ανατρέχουμε πίσω σε αυτό πάντα κάτι θα θυμόμαστε. Αναπόφευκτος, σχεδόν αδυσώπητος και μοναδικός στο είδος του... Ο χρόνος...

Για αυτό σου λέω... make the most of it...

The night that felt right!

Το μυαλό μας παίζει περίεργα παιχνίδια. Μπορείς να το ταλαιπωρείς όσο θες. Καμιά φορά σε ταλαιπωρεί και αυτό με τις σκέψεις που περιεργάζεται και τις αναμνήσεις που ανασύρει. Η σχέση σου μαζί του πολλές φορές θυμίζει την σχέση που έχεις με το(η)ν κολλητό(η) σου. Τον αγαπάς και του έχεις εμπιστοσύνη και πολλές φορές είναι αυτός(η) που θα ανατρέξεις στην δύσκολη στιγμή, αναζητώντας συμπαράσταση, κατανόηση και βοήθεια. Υπάρχουν φορές που στην δίνει στα νεύρα ο τρόπος που σκέφτεται, αντιδρά ή απλά φαίνεται ότι... "απέχει".

Και όμως είναι πάντοτε εκεί!

"Loose your mind and come to your senses" είχε πει κάποτε ο Perls και πρόσφατα αντιλήφθηκα τι εννοεί. Όπως όταν χάσεις τον φίλο σου, τότε συνειδητοποιείς την αξία του, το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και με το μυαλό σου. Εκνευρίζεσαι με την λειτουργία του, χάνεις κάθε επαφή με τον τρόπο που δουλεύει και από εκεί που το έχεις απέναντι σου σαν εχθρό, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι την αξία αυτών που σου προσφέρει.

Είναι ο καλύτερος σου.. φίλος.

Αυτό ποτέ δεν συμβαίνει από την μια στιγμή στην άλλη και σίγουρα δεν γίνεται δίχως κάποιο κόστος... Εξάλλου τι μαθήματα θα έπαιρνες από την ζωή, αν δεν έπεφτες κάποιες στιγμές χαμηλά, προκειμένου να εκτιμήσεις καλύτερα αυτά που βρίσκονται ...ψηλά; Πέσε λοιπόν για να μάθεις! Στο υπόσχομαι όμως όταν "καθαρίσουν λίγο τα σύννεφα από την κακοκαιρία", θα αντιληφθείς πως το μυαλό σου δεν σε εγκατέλειψε ποτέ.

Εσύ έχασες την επαφή μαζί του!

Εκεί θα καταλάβεις πόσο κωμικές ήταν οι ενοχές που ένιωθες μέχρι πρόσφατα, πόσο κακό είναι να υποτιμάς την αξία του εαυτού σου και να υπερεκτιμάς την αξία των άλλων. Και το πιο σημαντικό? Τότε θα καταλάβεις πόσο μοναδικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που καταφέρνουν να αντιλαμβάνονται την αξία του να σε έχουν μέσα στην ζωή τους. 

Για να φτάσεις εκεί, χρειάζεται απλά ένα click ...

...στο μυαλό σου! Δεν ξέρεις το πότε ή το πως θα γίνει. Πολλές φορές μάλιστα η ανάγκη μας για περιστασιακή χαρά, μας το καθυστερεί. Ο διαρκής πόλεμος με τα συναισθήματα, μας το κρατάει για όταν είμαστε έτοιμοι. Και αυτή φίλε μου είναι η ομορφιά της ζωής. Να σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις...

Έτσι ξαφνικά, μια νύχτα θα νιώθεις απλά ότι βρήκες ξανά την επαφή με τον μυαλό σου και πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Just be the man on the silver mountain!