Make the most of it!

Σκέψου πως είναι ζωή σου σήμερα και πόσο την έχεις γεμίσει με όσα έχεις γνωρίσει, ζήσει και ονειρευτεί. Ωραία, τώρα προχώρα παρακάτω και σκέψου τι θα έκανες από εδώ και πέρα, αν σου έλεγα σήμερα πως κάθε 5 ή 10 χρόνια θα σου πάταγα ένα κουμπάκι που γράφει πάνω του reset. Και για να στο κάνω και λίγο πιο spicy, εσύ θα συνεχίσεις να θυμάσαι τις σημαντικές στιγμές (καλές και κακές), ενώ θα μπορείς να κρατήσεις και τις ουσιαστικές αναμνήσεις (όμορφες και άσχημες).

However, there is a catch...

Κάθε φορά που εγώ θα σου πατάω το εκνευριστικό κουμπάκι, θα πρέπει να φεύγεις από το μέρος που ζεις και τα πάντα γύρω σου θα πρέπει να είναι καινούρια για εσένα.. Αυτό εκτείνεται από τον χώρο που κοιμάσαι, τη δουλειά σου, τους δρόμους που περπατάς μέχρι και τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Καμία σύνδεση με το παρελθόν, καμία επαφή, κανένα δέσιμο. Εσύ συνεχίζεις να κουβαλάς μέσα σου αυτά που είπαμε και πριν, όμως κανένας δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά.

An opportunity...

Τι πιο γαμάτο στη ζωή από τα νέα ξεκινήματα ε? Καινούρια μέρη να δεις, χώρες να ταξιδέψεις, ανθρώπους να γνωρίσεις. Καμία προκατάληψη και κανένα αμάρτημα να σε κυνηγάει. Εσύ κάθε φορά προχωράς, μεταβάλλεσαι σαν άνθρωπος. Οι εμπειρίες σου από το παρελθόν σε συντροφεύουν και σε βοηθούν να διορθώνεις λάθη του παρελθόντος. Και το πιο σημαντικό? Δεν χρειάζεται καν να αποδείξεις ότι άλλαξες, γιατί πολύ απλά κανείς δεν γνωρίζει ότι κάποτε ήσουν κάποτε λάθος...

A fear...

Όλα καλά μέχρι εδώ θα μου πεις, αλλά τι θα γίνει με τις αναμνήσεις μου? Τι θα γίνει με αυτές? Μήπως το παρελθόν μου γίνει ο ακούραστος Κενυάτης ξυπόλητος δρομέας που βλέπω στους Ολυμπιακούς αγώνες και αρχίσει να με κυνηγάει μέσα στο μυαλό μου? Στο βαθμό μάλιστα που δεν θα με αφήνει να ζω όλα αυτά τα καινούρια που τόσο απλόχερα μου προσφέρονται? Εμ, ναι οκ σε καταλαβαίνω. Φαντάζομαι ότι η ιδέα να έχεις έναν μαύρο [sic] προπονημένο στο τρέξιμο κατόπι σου, δεν είναι και η πιο ευχάριστη σκέψη... Αλλά όπως έχει πει και ο Proust:

“Remembrance of things past is not necessarily the remembrance of things as they were.”

Όπως και να το δεις, είτε σαν ευκαιρία, είτε σαν φόβο, πάντα θα υπάρχει κάτι που κάνει την αντιμετώπιση του reset button ως μια ουτοπική φαντασίωση. Είναι αυτό που μας γιατρεύει, αλλά και αυτό που μας γερνάει. Αυτό που μας κάνει να ξεχνάμε, αλλά κάθε φορά που θα ανατρέχουμε πίσω σε αυτό πάντα κάτι θα θυμόμαστε. Αναπόφευκτος, σχεδόν αδυσώπητος και μοναδικός στο είδος του... Ο χρόνος...

Για αυτό σου λέω... make the most of it...

It just may be a little longer

Πάντα πίστευα, ότι τα blog (και όχι blogs) είναι προσωπικές θέσεις ανθρώπων για ζητήματα που καθημερινά συναντούν στον δρόμο τους. Όταν λοιπόν αποφασίσεις να ασχοληθείς με ένα ζήτημα και να γράψεις για αυτό σημαίνει ότι σου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να εκφραστείς και να δώσεις την δική σου άποψη για αυτό, όσο υποκειμενική αυτή και αν είναι.

Υπό αυτή την έννοια είναι κάτι προσωπικό που όμως για ένα περίεργο λόγο σε ενδιαφέρει να το μοιραστείς. Το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την επιθυμία σου να το μοιραστείς μπορεί να αφορά δεκάδες διαφορετικούς λόγους ή/και κόμπλεξ που κουβαλάς και εν τέλη είναι και αυτό κάτι προσωπικό.

Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό και συνάμα εξαιρετικά όμορφο. Αυτό που μοιράζεσαι στον νεκροταφείο του internet όσο προσωπικό και αν είναι, μπορεί και καταφέρνει καμιά φορά να αγγίζει και άλλους ανθρώπους. Κάποιους από αυτούς τους γνωρίζεις, κάποιους άλλους όχι. Σε τελική ανάλυση δεν έχει καμία σημασία αν γνωρίζεις αλλά ότι καταφέρνεις να "αγγίξεις".

Και σε αυτήν την γαμημένη καθημερινότητα του εγώ, όταν τα εσώψυχα μας πολλαπλασιάζουν τις επαφές τους είναι μοναδικό. Σκέψου τα σαν στρατιώτες που στέλνεις στην μάχη. Θα πεθάνουν αρκετοί στην πορεία αλλά σκοπός είναι να κερδίσεις την μάχη και οι μάχες μπορούν να κερδίσουν πολέμους.

Ξεπερνώντας λίγο την πολεμοχαρή μου διάθεση και προσπαθώντας να βγάλω λίγο νόημα σήμερα, θα αναφέρω ότι για τον παραπάνω ακριβώς λόγο το να είσαι αληθινός σε αυτά που γράφεις παίζει ρόλο. Να είσαι πρώτα από όλα αληθινός με σένα και με αυτά που νιώθεις και μετά να σιγουρευτείς ότι τα εκφράζεις και όπως ακριβώς τα νιώθεις.

Θα μου πεις (και όχι άδικα) αν κάθε τι που βγάζαμε από μέσα προς τα έξω ήταν πάντα αληθινό, τότε θα μένανε χωρίς δουλειά οι ψεύτες και οι ψυχολόγοι. Μμμμ, μπορεί. Επίσης ίσως μου αναφέρεις ότι μερικές φορές η αλήθεια πονάει και κάποιοι δεν είναι έτοιμοι να την ακούσουν. Ναι, ίσως. Όμως φίλτατε αν υπάρχει ένα μάθημα στη ζωή που όσες φορές και να το πάρεις αυτό θα είναι πάντοτε ανεκτίμητο, είναι πως αυτή η μοναδική, ειλικρινή και αληθινή σχέση που θα έχεις με το εγώ σου θα είναι αυτή που θα σε κάνει καλά όταν το χρειαστείς.

Για αυτούς τους λόγους και για νιώθω καλά με εμένα θα συνεχίσω να είμαι αληθινός σε αυτά που αισθάνομαι, γράφω και εκφράζω. Και εδώ αλλά και στον "πραγματικό" κόσμο. Όσον για αυτόν-ους που άγγιξα τελευταία με τα εσώψυχά μου και ειδικά μια ψυχή που θα χαμογελάσει όταν διαβάσει το σημερινό, έχω να της πω το εξής..

"You can always go down the road if you want to make the journey, it just may be a little longer."

Trust me, I've been there...