Radioactive

Are you:

1. "Exhibiting, using, or concerned with radioactivity"?

2. "Extremely sensitive or controversial"?

3. "A slang term for wack or not cool"?

Join the club!

Τα παραπάνω αποτελούν "επίσημες" επεξηγήσεις ενός όρου που άκουσα τώρα τελευταία. Επειδή όμως μπορεί να σου φαίνονται και τρομερά αντίθετες μεταξύ τους, θα σου αναφέρω τα στάδια που περνάς για να καταλήξεις στον όρο και ίσως έτσι καταλάβεις αν χρειάζεσαι και εσύ κάρτα μέλους.

Ως γνωστόν, πολλά πράγματα στην ζωή δεν γίνονται όπως τα θέλουμε. Ειδικά αν έχεις επενδύσει πολλά σε αυτό τα "θέλω", τότε χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου. Αυτή λοιπόν φίλε μου είναι η φάση που περιγράφεται παραπάνω ως... extremely sensitive. Επειδή όμως νιώθεις ακριβώς έτσι, γίνεσαι και λίγο (έως πολύ) σπαρχιδιστής (αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση). Κοινώς? Δεν είσαι cool και ζαλίσεις τους γύρω σου.

Οι γύρω σου κουράζονται και εσύ δεν θες να γίνεσαι τόσο ενοχλητικός, οπότε περνάς στο second phase όπου απλά δεν δείχνεις όσα θες για να μην φαίνονται όλα στους άλλους. Ξέρεις, αυτήν τη μικρή (?) λεπτομέρεια που ενώ εκφράζεσαι και μάλιστα το κάνεις αληθινά, πάντα κρατάς κάτι μέσα σου. Guess what? Έχεις αμφιλεγόμενα συναισθήματα και γίνεσαι κυκλοθυμικός.

Καταλήγεις λοιπόν να πρέπει να το αντιμετωπίσεις και στην διαδικασία λοιπόν του "deal with it" περνάς μια -σοβαρή- φάση σταρχιδισμού (emotionally alianated Αγγλιστί). Ξέρεις, η φάση που έχεις αδειάσει τόσο στο σημείο να σε γυρνάνε ανάποδα και να μην πέφτει τίποτα? Ωραία. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο παρανοϊκό εμφανίζεται αυτό στους γύρω σου? Στα μάτια τους λοιπόν είσαι στα όρια του αν όχι τελείως "wack".

Γίνεσαι ο τύπος ανθρώπου που μπορεί στη μια φάση να κλάψεις για ένα γατάκι που πεινάει και στην επόμενη να δεις γιαγιά στον αέρα από μετωπική και απλά να κάνεις κίνηση νίντζα για να αποφύγεις το πέσιμο. Είσαι αυτός-η που μπορεί να πολεμήσει σαν πεζοναύτης για να πάρει το τηλέφωνο της ωραίας παρουσίας στο απέναντι τραπέζι και μόλις το πάρεις να το ξεχάσεις στην κωλότσεπη.

Ξέρεις τι κοινό λοιπόν έχουν οι παραπάνω φάσεις? Εκπέμπεις radioactive κύματα προς τους γύρω σου σε βαθμό που να σε χαρακτηρίζουν έτσι. Είσαι μια κινούμενη βόμβα φίλε. Ο κόσμος γύρω σου φαίνεται παράλογος, ενώ οι άλλοι σε χαρακτηρίζουν εσένα παράλογο. Δεν σε εμπιστεύονται εύκολα και θέλουν να σε κλείσουν στο ίδρυμα με τις όμορφες λευκές στολές.

Σε σένα λοιπόν αγαπητέ φίλε-η που περνάς, πέρασες αυτές τις φάσεις αναφέρεται ο όρος radioactive. Τώρα, το ξέρω ότι θα σου φανεί λίγο χοντρό αυτό που θα σου πω αλλά υπάρχει μια ακόμα φάση που συμπληρώνει τις παραπάνω. Η φάση που θα το καταλάβεις. Αυτή είναι και η πιο δύσκολη. Μην χαλιέσαι όμως, γιατί όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Μέχρι τότε άκου το τραγουδάκι, sit back and enjoy:

Υ.Γ: Τελικά οι τύποι που φτιάχνουν λεξικά θα πρέπει να πίνουν ότι καλύτερο κυκλοφορεί στο Χρηματιστήριο Ναρκωτικού, δεν εξηγείται αλλιώς.

It just may be a little longer

Πάντα πίστευα, ότι τα blog (και όχι blogs) είναι προσωπικές θέσεις ανθρώπων για ζητήματα που καθημερινά συναντούν στον δρόμο τους. Όταν λοιπόν αποφασίσεις να ασχοληθείς με ένα ζήτημα και να γράψεις για αυτό σημαίνει ότι σου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να εκφραστείς και να δώσεις την δική σου άποψη για αυτό, όσο υποκειμενική αυτή και αν είναι.

Υπό αυτή την έννοια είναι κάτι προσωπικό που όμως για ένα περίεργο λόγο σε ενδιαφέρει να το μοιραστείς. Το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την επιθυμία σου να το μοιραστείς μπορεί να αφορά δεκάδες διαφορετικούς λόγους ή/και κόμπλεξ που κουβαλάς και εν τέλη είναι και αυτό κάτι προσωπικό.

Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό και συνάμα εξαιρετικά όμορφο. Αυτό που μοιράζεσαι στον νεκροταφείο του internet όσο προσωπικό και αν είναι, μπορεί και καταφέρνει καμιά φορά να αγγίζει και άλλους ανθρώπους. Κάποιους από αυτούς τους γνωρίζεις, κάποιους άλλους όχι. Σε τελική ανάλυση δεν έχει καμία σημασία αν γνωρίζεις αλλά ότι καταφέρνεις να "αγγίξεις".

Και σε αυτήν την γαμημένη καθημερινότητα του εγώ, όταν τα εσώψυχα μας πολλαπλασιάζουν τις επαφές τους είναι μοναδικό. Σκέψου τα σαν στρατιώτες που στέλνεις στην μάχη. Θα πεθάνουν αρκετοί στην πορεία αλλά σκοπός είναι να κερδίσεις την μάχη και οι μάχες μπορούν να κερδίσουν πολέμους.

Ξεπερνώντας λίγο την πολεμοχαρή μου διάθεση και προσπαθώντας να βγάλω λίγο νόημα σήμερα, θα αναφέρω ότι για τον παραπάνω ακριβώς λόγο το να είσαι αληθινός σε αυτά που γράφεις παίζει ρόλο. Να είσαι πρώτα από όλα αληθινός με σένα και με αυτά που νιώθεις και μετά να σιγουρευτείς ότι τα εκφράζεις και όπως ακριβώς τα νιώθεις.

Θα μου πεις (και όχι άδικα) αν κάθε τι που βγάζαμε από μέσα προς τα έξω ήταν πάντα αληθινό, τότε θα μένανε χωρίς δουλειά οι ψεύτες και οι ψυχολόγοι. Μμμμ, μπορεί. Επίσης ίσως μου αναφέρεις ότι μερικές φορές η αλήθεια πονάει και κάποιοι δεν είναι έτοιμοι να την ακούσουν. Ναι, ίσως. Όμως φίλτατε αν υπάρχει ένα μάθημα στη ζωή που όσες φορές και να το πάρεις αυτό θα είναι πάντοτε ανεκτίμητο, είναι πως αυτή η μοναδική, ειλικρινή και αληθινή σχέση που θα έχεις με το εγώ σου θα είναι αυτή που θα σε κάνει καλά όταν το χρειαστείς.

Για αυτούς τους λόγους και για νιώθω καλά με εμένα θα συνεχίσω να είμαι αληθινός σε αυτά που αισθάνομαι, γράφω και εκφράζω. Και εδώ αλλά και στον "πραγματικό" κόσμο. Όσον για αυτόν-ους που άγγιξα τελευταία με τα εσώψυχά μου και ειδικά μια ψυχή που θα χαμογελάσει όταν διαβάσει το σημερινό, έχω να της πω το εξής..

"You can always go down the road if you want to make the journey, it just may be a little longer."

Trust me, I've been there...

Night train - Ταξίδι χωρίς (με) προορισμό

Οι εικόνες είναι θολές καθώς κοιτάζω έξω από το παράθυρο τρένου. Πράσινο, πράσινο, πράσινο, λίγο μαύρο, λίγο γκρι, λίγο καφέ και αρκετό μπλε. Τα δέντρα φαίνονται σαν να καλπάζουν καθώς ο ήλιος που δύει τα έχει καλύψει με ένα μοναδικό χρυσαφί χρώμα. Κλείνω λίγο τα μάτια προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου από το χθεσινό ξενύχτι. Βάζω τα ακουστικά και περιμένω να ακούσω τι επέλεξε για εμένα το shuffle mode...

Loaded like a freight train 

Flyin' like an aeroplane 

Feelin' like a space brain 

One more time tonight... 

Wtf? Σύμπτωση? Διαβολική... Χαζογελάω και απολαμβάνω τα υστερικά -λατρευτά- φωνητικά του AXL να προσπαθούν να συναγωνιστούν τις δυνατές rif-ιες του Slash σε ένα διαγωνισμό απόλυτης και καθαρόαιμης ροκιάς. Τα μάτια μου είναι κλειστά αλλά το κεφάλι αρχίζει να πηγαίνει πάνω κάτω, ενώ πόδια και χέρια (κλασσική σκηνή) βρίσκουν τον ρυθμό του Matt και αρχίζουν να τους ακολουθούν... 

Wake up late honey put on your clothes 

Take your credit card to the liquor store 

That's one for you and two for me by tonight 

Loaded like a freight train... 

Ανοίγω τα μάτια. Ένας μπόμπιρας περνάει από δίπλα μου κρατώντας σφιχτά στο χέρι του μια σακούλα με καραμέλες. Η "γεματούλα" κυρία, που συνοδεύει ο λαχταριστός μπόμπιρας, φαίνεται να έχει κοκκινίσει (σε βαθμό εγκεφαλικού) από το βάρος των πραγμάτων που κουβαλάει και είναι έτοιμη να καταρρεύσει. Βγάζω τα ακουστικά, καθώς την βοηθάω να βάλει τα πράγματα στην άκρη, βλέπω τον μπόμπιρα να μου χαμογελάει. Απλώνει το χέρι και μου δίνει μια καραμέλα από τον πολύτιμο "θησαυρό" του. Στιγμές..

I'm on the nightrain 

I love that stuff 

I'm on the nightrain 

I can never get enough 

Οι τελευταίες 10 μέρες από την ώρα που φόρτωσα εκείνο τον σάκο χωρίς προφανή προορισμό είναι γεμάτες στιγμές. Τέτοιες στιγμές. Τα παρατεταγμένα όπλα στην Αλβανία. Ο χαρούμενος σκύλος στο χιονισμένο μονοπάτι του Durmitor που μου δείχνε τον δρόμο. Ο πιτσιρικάς που ζωγράφιζε στον τοίχο του Zagreb καθιστός πάνω σε ένα ποδήλατο. Η ανέλπιστη κερασμένη μπύρα στο Sisak. Η ακούραστη παρέα που με συντρόφευσε, χωρίς να με γνωρίζει, μέχρι εδώ. Η χαμογελαστή παρέα του Martini, το ντροπαλό βλέμμα στο Mansion, ο μπόμπιρας... Μοναδικές, μη στημένες και ανθρώπινες στιγμές. 

I'm on the nightrain 

And I'm ready to crash an' burn 

Nightrain 

Bottoms up 

I'm on the nightrain 

Fill my cup 

I'm on the nightrain 

Δεν χρειάζεται κουτάλι μπροστά στο στόμα για να ξέρω ότι αναπνέω. Δεν είναι πλέον δακρυσμένες οι αναμνήσεις. Δεν χρειάζεται πλέον να μου το θυμίζω, το ξέρω ότι ζω. Ευχαριστώ αυτές τις στιγμές για αυτό. Με χαμόγελό πιο δυνατό και πιο αληθινό από ποτέ. Τελικά ίσως αυτό το ταξίδι αυτό είχε προορισμό. Απλά δεν το γνώριζα πριν το ξεκινήσω...

On the nightrain 

Float me home 

Ooh I'm on the nightrain 

Ridin' the nightrain 

Never to return 

Nightrain

The night that felt right!

Το μυαλό μας παίζει περίεργα παιχνίδια. Μπορείς να το ταλαιπωρείς όσο θες. Καμιά φορά σε ταλαιπωρεί και αυτό με τις σκέψεις που περιεργάζεται και τις αναμνήσεις που ανασύρει. Η σχέση σου μαζί του πολλές φορές θυμίζει την σχέση που έχεις με το(η)ν κολλητό(η) σου. Τον αγαπάς και του έχεις εμπιστοσύνη και πολλές φορές είναι αυτός(η) που θα ανατρέξεις στην δύσκολη στιγμή, αναζητώντας συμπαράσταση, κατανόηση και βοήθεια. Υπάρχουν φορές που στην δίνει στα νεύρα ο τρόπος που σκέφτεται, αντιδρά ή απλά φαίνεται ότι... "απέχει".

Και όμως είναι πάντοτε εκεί!

"Loose your mind and come to your senses" είχε πει κάποτε ο Perls και πρόσφατα αντιλήφθηκα τι εννοεί. Όπως όταν χάσεις τον φίλο σου, τότε συνειδητοποιείς την αξία του, το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και με το μυαλό σου. Εκνευρίζεσαι με την λειτουργία του, χάνεις κάθε επαφή με τον τρόπο που δουλεύει και από εκεί που το έχεις απέναντι σου σαν εχθρό, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι την αξία αυτών που σου προσφέρει.

Είναι ο καλύτερος σου.. φίλος.

Αυτό ποτέ δεν συμβαίνει από την μια στιγμή στην άλλη και σίγουρα δεν γίνεται δίχως κάποιο κόστος... Εξάλλου τι μαθήματα θα έπαιρνες από την ζωή, αν δεν έπεφτες κάποιες στιγμές χαμηλά, προκειμένου να εκτιμήσεις καλύτερα αυτά που βρίσκονται ...ψηλά; Πέσε λοιπόν για να μάθεις! Στο υπόσχομαι όμως όταν "καθαρίσουν λίγο τα σύννεφα από την κακοκαιρία", θα αντιληφθείς πως το μυαλό σου δεν σε εγκατέλειψε ποτέ.

Εσύ έχασες την επαφή μαζί του!

Εκεί θα καταλάβεις πόσο κωμικές ήταν οι ενοχές που ένιωθες μέχρι πρόσφατα, πόσο κακό είναι να υποτιμάς την αξία του εαυτού σου και να υπερεκτιμάς την αξία των άλλων. Και το πιο σημαντικό? Τότε θα καταλάβεις πόσο μοναδικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που καταφέρνουν να αντιλαμβάνονται την αξία του να σε έχουν μέσα στην ζωή τους. 

Για να φτάσεις εκεί, χρειάζεται απλά ένα click ...

...στο μυαλό σου! Δεν ξέρεις το πότε ή το πως θα γίνει. Πολλές φορές μάλιστα η ανάγκη μας για περιστασιακή χαρά, μας το καθυστερεί. Ο διαρκής πόλεμος με τα συναισθήματα, μας το κρατάει για όταν είμαστε έτοιμοι. Και αυτή φίλε μου είναι η ομορφιά της ζωής. Να σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις...

Έτσι ξαφνικά, μια νύχτα θα νιώθεις απλά ότι βρήκες ξανά την επαφή με τον μυαλό σου και πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Just be the man on the silver mountain!

The heart of Hell

Drawing stars in a blank canvas

Puppets walking within the dash

Brains are roaring seeking truth

Hear the sound of the passing youth

Aces hidden below the sleeves

Buzzing sounds from the taunting bees

Lonely mountains defile the brain

Play the act and break your chain

How much you know, you say, you do

But then you don't and ask of what to do

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose 

How does this play, can drive, this foolishness 

But then you knew this place has emptyness

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose 

Kings bethroned of their lonely chair

Walk the distance and then compare

Demons calling in a need for blood

Vains are pumping to reach their God

Minds are seeking their righteous pause

Thoughts that bleed and don't have cause

Greedy fairies work on your soul

Memories beheaded with the guise of a ghoul

How much you know, you say, you do

But then you don't and ask of what to do

The walls within, the heart of Hell 

Will play their purpose 

How does this play, can drive, this foolishness 

But then you knew this place has emptyness

The walls within, the heart of Hell

Will play their purpose

(Not) alone in the dark – you have your self

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάει το άπειρο. Δεν σκέφτεσαι κάτι, το μυαλό σου είναι σε μια αδιανόητη λήθη. Το νιώθεις κενό από απορίες και προβληματισμούς, από όνειρα και στόχους. Είναι αυτές οι στιγμές που αρχίζεις να ξεφλουδίζεις πάγο από το δέρμα σου ψάχνοντας μανιωδώς την ζέστη. Κλείνεις για μια στιγμή τα μάτια, αναπνέεις και "ξυπνάς".

Όχι φίλε, δεν κοιμάσαι...

Στο επιβεβαιώνει εξάλλου το τραγούδι που έχεις βάλει στο playlist και βαράει δυνατά με τον Souza από πίσω φορτώνει στίχους... Alone in the dark where the demons are torturing me... The dark passages of revenge is all that I see... Oh fuck, βρήκα στιγμή και εγώ να επανέλθω στο περιβάλλον. Οι σκέψεις έρχονται πίσω, το γρανάζι μέσα σου αρχίζει πάλι να γυρνάει αλλά όχι με ρυθμό. Κάτι χάλασε, κάτι δεν δουλεύει σωστά. Ξεκινάς να το βάλεις σε τάξη για να καταλάβεις τι νιώθεις. Πρώτα σου σκάει μια ανάμνηση, κλασσική μαλακία.. Νοσταλγία, νεύρα, θυμός, στεναχώρια, αδιαφορία. Σιγά-σιγά αντιλαμβάνεσαι γιατί μπήκες σε hibernation mode.

Το κακό είναι πως το μυαλό δεν τρέχει σε safe mode...

Ξέρεις τώρα, να φορτώσεις τις βασικές του λειτουργίες εγκλωβίζοντας τις "χαλασμένες" αποθήκες μνήμης προκειμένου να βρεις τι φταίει, να το διορθώσεις και να πας παρακάτω. Προφυλακτικό απέναντι στη ζωή, φυσικά με την κλασσική ημερομηνία λήξης, αλλά σε καλύπτει προσωρινά από τις διάφορες βαριές ασθένειες με επιτυχία. 

Δυστυχώς δεν το πουλάνε στα περίπτερα..

Οπότε πρέπει να το ζήσεις. Όλο αυτό. Σου αξίζει και του αξίζεις. Είναι η διαδικασία που σε κάνει να εκτιμάς αυτό που είσαι, όσο και αν σε ενοχλεί αυτό που φαίνεσαι. Να χάσεις αρκετή δόση εγωισμού, να νιώσεις αδύναμος και να δίνεις στους άλλους συναισθηματική επιβεβαίωση που δεν αξίζουν. Να νιώθεις λίγος για να γεμίσεις την καρδιά σου αλλά και αυτών που αγαπάς. Να καταλήγεις σαν το μοναδικό πράγμα που τους κρατάει πίσω, ενώ εσύ θες να τους βλέπεις μπροστά. 

Να ξέρεις την αξία όσων κουβαλάς μέσα και πάνω σου, αλλά ποτέ να μην είναι αρκετή...

Τελικά τι σε ενοχλεί περισσότερο? Ότι έχασες αυτά που είχες ή ότι τα έχασες και φοβάσαι ότι δεν θα τα ξαναβρεις? Είναι εγωισμός ή συναίσθημα? Είναι και τα δύο? Τίποτα από τα δύο? Θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω. Είναι η αλήθεια όταν την κοιτάς στα μάτια. Αν είναι ανοιχτά εκείνη την στιγμή, καίνε. Αν δεν είναι, περιμένεις να ανοίξουν για να την δεις. Η διαδικασία αυτή είναι δικιά σου, είναι το κτήμα και κατάκτησή σου. Δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι, είσαι ΕΣΥ. Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται.

Λίγοι αξίζουν και αποκτούν το δικαίωμα να μένουν.

Ξέρω ότι έχεις και άλλα προβλήματα στη ζωή, ίσως και πιο σοβαρά. Τώρα σε απασχολεί αυτό. Μην το απορρίπτεις, αποδέξου το. Σε απασχολεί γιατί φοβάσαι να το κάνεις ανάμνηση. Μην το κάνεις. Σε πονάει γιατί ήταν όνειρο(α). Άνοιξε τα μικρά σου φινιστρίνια και άστο(α) να πετάξει. Η ζωή κάνει κύκλους αλλά επιφυλάσσει και εκπλήξεις. Άσχημες και όμορφες. Ζήσε τις άσχημες για να νιώσεις τις όμορφες. Μην κρατάς κακίες, δεν αξίζουν. Οι αληθινές στιγμές μένουν πάντοτε χαραγμένες.

Ανοίγεις ξανά τα μάτια σου και η ψυχή σου ακούει για μυριοστή φορά τον Eddie να τραγουδάει...

Υ.Γ:  Ξέρεις ότι είπες όσα ένιωθες μέσα σου, όταν δεν σου έχει μείνει τίποτα για υστερόγραφο.

Ανώνυμη Φυγή

Έχεις ακούσει φαντάζομαι για τους ανώνυμους χακ-τιβιστές αρκετά πράγματα. Ναι, αυτοί οι V-for-Vendetta (btw ..Guy Fawkes - 1605 διαβάστε και τπτ τσάμπα είναι) τύποι οι οποίοι πατρίδα δεν έχουν και η ατζέντα τους περιλαμβάνει τελευταίως και το μπουρδελάκι μας (έλα που παρεξηγιέσαι και εσύ έτσι το λες στην γκόμενα) που λέγεται Ελλάδα.

Το κίνημα αυτών των ανθρώπων λοιπόν που μάχεται (?) για την ελευθερία του διαδικτύου και (ίσως) όχι μόνο, είναι η απάντηση της "ελεύθερης διακίνησης ιδεών" στην λαίλαπα (έλα ρε Αλέκα θεά) των κολοσσών του υπέρμετρου κέρδους και των υποχείριων ανθρωπακίων και κυβερνήσεων τους. Αναρχικούς τους λένε κάποιοι (άσχετοι), τεμπέληδες κάποιοι άλλοι (μαλάκες λες και γνωρίζετε τι μελέτη, κόπο και οργάνωση θέλει ένα χακάρισμα), τρομοκράτες οι Αμερικάνοι και γαμηστερούς ο μάγκας ο Έλληνας γιατί "χτυπάνε το κατεστημένο".

Αυτό που δεν βλέπει όμως ο φίλος μας είναι τους χιλιάδες ανώνυμους συμπατριώτες του που με μια βαλίτσα στο χέρι αλλάζουν πατρίδα. Στο Νησί, στις Κάτω Χώρες, στις Άνω Πατρίδες, στην Άπω Ανατολή, στα καγκουροχώρια (όχι αυτά με τους κάγκουρες, αλλά αυτά με τα καγκουρό), ακόμα και στις χώρες που επισκέφτηκε (έστω και σε μορφή βιντεοταινίας) ο λατρεμένος και συγχωρημένος Σωτήρης Μουστάκας:

Θα μου πεις τώρα και εσύ, "εδώ ρε μεγάλε δεν το σκέφτονται οι μαλάκες που ψηφίζουμε, ο ταλαιπωρημένος Έλληνας που έχει να ταίσει και μια οικογένεια θα το σκεφτεί?" Και δεν θα έχεις και άδικο συμπληρώνω εγώ... Σπουδάζεις 8 χρόνια, έχεις πτυχία, μεταπτυχιακά και στην καλύτερη η επιλογή σου είναι τα Κινεζομπεμπέ (που πουλάνε οτιδήποτε πλέον έχει βάση την Κίνα και το πετρέλαιο) με 472€ βασικό μισθό. Μπορεί βέβαια και να είσαι ένας από τους εκατοντάδες οικογενειάρχες που αποφάσισε το downsizing (μην πω no...sizing) το αφεντικό και μετά από 10 χρόνια δουλείας σε έστειλε αδιάβαστο. Καλά τον κακομοίρη (πλέον) δημόσιο υπάλληλο που έχασε τα 2 χιλιάρικα και 3 φραπέδες τον μήνα δεν τον αναφέρω καν γιατί θα ρίξουν και -με το δίκιο τους- πολλοί παντόφλα.

Τι επιλογές έχει λοιπόν ο ανώνυμος φυγάς μας από το να αναζητήσει αλλού το μέλλον του? Ένα μέλλον πιθανότατα πιο χρωματιστό, πιο αξιόπιστο αλλά και πιο ειλικρινές. Εκεί που τα "πτυχία μου ρε φίλε" μετράνε, αλλά και η κάψα για δουλειά και η κάβλα για δημιουργία εκτιμώνται ακόμα περισσότερο. Εκεί στην πατρίδα του Zack, του Peter, της Driede, του Claus, του Ahmet ακόμα και του Sujesh...

Ίσως μονάχα αυτή θα του απαντήσω εγώ. Καλή του τύχη εύχομαι λοιπόν, εις το επανειδείν (είτε εδώ, είτε εκεί) και πάνω από όλα...