My friend Johnny Fettas (and other people) !

Η μυρωδιά του ιδρώτα αναδύεται σε κάθε τ.μ. του χώρου. Στο background, νότες πότε από dubstep και πότε από remix από γνωστά rock & metal τραγούδια (αυτό το the unforgiven έχει σκοτωθεί πολλάκις στο βωμό της φλωριάς) προσπαθούν (με αποτυχία πολλές φορές) να δώσουν ρυθμό. Ο σπαστικός ήχος, γκιντικι-γκιντικι-γκιντικι, από τους δεκάδες ξεχαρβαλωμένους διαδρόμους σπάει την μονοτονία, μαζί και τα τύμπανά σου. Πάνω τους κάθε καρυδιάς καρύδι... Από τον υπερτραφή μεσήλικα που έχει αναγάγει το ...αργό περπάτημα σε μεταφυσική επιστήμη, μέχρι την ξανθιά σκυλού με το νυχτερινό πασάλειμμα στη μούρη, μετά από ξενύχτι αλλά φυσικά και βρώμικο στη Μαβίλη. 

Καλώς ήρθατε στον ναό της άθλησης!

Τα ποδήλατα... Κλασικό αξεσουάρ του εν λόγω οργάνου είναι φυσικά το smartphone. Η για να το πω πιο σωστά το iPhone. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως η πλειοψηφία αποτελείται από γυναίκες 18 έως 35 χρονών, συνήθως με ροζ φορμίτσα, ροζ καλτσάκι και ασορτί χρωματικά μπλουζάκι, που πάντα συνοδεύονται από εμετικά sayings όπως το αμίμητο... "I don't sweat, I glow!" 

Ίσα ρε λάμια! Chill out και πρόσεχε τώρα μην σου τσουλήσει το ποδήλατο και βρει καθρέφτη... Εντωμεταξύ το texting σε fb και viber πάει σύννεφο, σε σημείο να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν το ποδήλατο γυμνάζει τελικά περισσότερο το δάχτυλο ή τα πόδια...

Μετά σου λένε μην κράζεις..

Προσπερνώντας τα υπόλοιπα όργανα fitness και συνεχίζοντας στην αίθουσα των ομαδικών δραστηριοτήτων τα πράγματα αγριεύουν. Όχι φυσικά από την ομάδα του krav maga όπου ελάχιστοι πήγαν για τη γνώση και οι περισσότεροι για να αιτιολογήσουν το μπλουζάκι που θα φορέσουν το καλοκαίρι στην παραλία. Αλλά για την φανταστική σύνθεση (ok, εντάξει με εξαιρέσεις) της ομάδας pilates και πιο συγκεκριμένα στα στρογγυλά πεταχτά οπίσθια που γεμίζουν αγάπη (ναι ρε φίλε, αγάπη) την ατμόσφαιρα. Πραγματικά αποθεώνω τους δύο (ολογράφως δύο) άνδρες που είχαν τα cojones να πληρώσουν συνδρομή και να ξεφτυλίζονται οικειοθελώς πάνω σε μπάλες σαν αυτή του "γιατρού" με το όζον, Φικιώρη (fikiorisozon.gr), μόνο και μόνο για να έχουν up close στο holywood-ιανό θέαμα.

Respect και ξανά respect!

Όχι όμως! Οχιιιιιιιιιιιιι! Δεν είναι οι παραπάνω άνθρωποι η ατραξιόν του γυμναστηρίου φίλοι μου, αυτοί είναι απλά οι κομπάρσοι σε ένα "Melancholia" του Lars von Trier. Ο πρωταγωνιστής μας, o κάτοχος του leading role στο ναό της εκγύμνασης είναι ο φίλος μου ο Johnny Fettas. Ο άνθρωπος που βασιλεύει στην αίθουσα βαρών σαν άλλος Lion King. Πρωί πας είναι εκεί. Απόγευμα πας πάλι ο Θεός είναι εκεί! Αγέρωχος και περήφανος. Ο άνθρωπος που σε κάθε σήκωμα της μπάρας κλάνει αναβολικό και που ο ιδρώτας του έχει τόση περιεκτικότητα σε ναδραλόνη που αν τον μαζέψεις και μετά τον κάνεις inject σε ελέφαντα, θα πετάξει τρίχες και βυζιά. Ο κλασσικός σου σφίχτερμαν με τα υπερφυσικά μασκούλια και τα αμάνικα (ανοιχτά μέχρι το νεφρό) t-shirt. 

Ο άνθρωπος μπαταρία που συνεχίζει όταν οι άλλοι σταματούν.. 

Και αν κατάλαβες λάθος, δεν τον υποτιμώ. Ίσα-ίσα τον προτιμώ από τον κάθε λογής δήθεν αρσιβαρίστα πιτσιρικά του κώλου που σε κάθε weight-lifting κοιτάει τον καθρέφτη για το πόσο φουσκώνει ο τρικέφαλος, ενώ όταν οι οπίσθιες του pilates κάνουν επίσκεψη στα βάρη αυτοί σηκώνουν τα μανίκια. Ο Johnny Fettas φίλε μου είναι πηγή έμπνευσης και αυθεντικός στρατιώτης της γυμναστικής... Εντάξει οκ και με τη μερική βοήθεια χαπιών... Δεν παύει όμως να αγαπάει αυτό που κάνει. Άσε που καμία φορά όταν κάνεις καμιά μαλακία στη μπάρα νομίζοντας ότι είσαι ο Stalone, έρχεται πάντα για βοήθεια... Κάθε φορά λοιπόν που θα ακούς το παρακάτω, να ξέρεις ότι αποτελεί ωδή στο φίλο μας Johnny!

Make the most of it!

Σκέψου πως είναι ζωή σου σήμερα και πόσο την έχεις γεμίσει με όσα έχεις γνωρίσει, ζήσει και ονειρευτεί. Ωραία, τώρα προχώρα παρακάτω και σκέψου τι θα έκανες από εδώ και πέρα, αν σου έλεγα σήμερα πως κάθε 5 ή 10 χρόνια θα σου πάταγα ένα κουμπάκι που γράφει πάνω του reset. Και για να στο κάνω και λίγο πιο spicy, εσύ θα συνεχίσεις να θυμάσαι τις σημαντικές στιγμές (καλές και κακές), ενώ θα μπορείς να κρατήσεις και τις ουσιαστικές αναμνήσεις (όμορφες και άσχημες).

However, there is a catch...

Κάθε φορά που εγώ θα σου πατάω το εκνευριστικό κουμπάκι, θα πρέπει να φεύγεις από το μέρος που ζεις και τα πάντα γύρω σου θα πρέπει να είναι καινούρια για εσένα.. Αυτό εκτείνεται από τον χώρο που κοιμάσαι, τη δουλειά σου, τους δρόμους που περπατάς μέχρι και τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Καμία σύνδεση με το παρελθόν, καμία επαφή, κανένα δέσιμο. Εσύ συνεχίζεις να κουβαλάς μέσα σου αυτά που είπαμε και πριν, όμως κανένας δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά.

An opportunity...

Τι πιο γαμάτο στη ζωή από τα νέα ξεκινήματα ε? Καινούρια μέρη να δεις, χώρες να ταξιδέψεις, ανθρώπους να γνωρίσεις. Καμία προκατάληψη και κανένα αμάρτημα να σε κυνηγάει. Εσύ κάθε φορά προχωράς, μεταβάλλεσαι σαν άνθρωπος. Οι εμπειρίες σου από το παρελθόν σε συντροφεύουν και σε βοηθούν να διορθώνεις λάθη του παρελθόντος. Και το πιο σημαντικό? Δεν χρειάζεται καν να αποδείξεις ότι άλλαξες, γιατί πολύ απλά κανείς δεν γνωρίζει ότι κάποτε ήσουν κάποτε λάθος...

A fear...

Όλα καλά μέχρι εδώ θα μου πεις, αλλά τι θα γίνει με τις αναμνήσεις μου? Τι θα γίνει με αυτές? Μήπως το παρελθόν μου γίνει ο ακούραστος Κενυάτης ξυπόλητος δρομέας που βλέπω στους Ολυμπιακούς αγώνες και αρχίσει να με κυνηγάει μέσα στο μυαλό μου? Στο βαθμό μάλιστα που δεν θα με αφήνει να ζω όλα αυτά τα καινούρια που τόσο απλόχερα μου προσφέρονται? Εμ, ναι οκ σε καταλαβαίνω. Φαντάζομαι ότι η ιδέα να έχεις έναν μαύρο [sic] προπονημένο στο τρέξιμο κατόπι σου, δεν είναι και η πιο ευχάριστη σκέψη... Αλλά όπως έχει πει και ο Proust:

“Remembrance of things past is not necessarily the remembrance of things as they were.”

Όπως και να το δεις, είτε σαν ευκαιρία, είτε σαν φόβο, πάντα θα υπάρχει κάτι που κάνει την αντιμετώπιση του reset button ως μια ουτοπική φαντασίωση. Είναι αυτό που μας γιατρεύει, αλλά και αυτό που μας γερνάει. Αυτό που μας κάνει να ξεχνάμε, αλλά κάθε φορά που θα ανατρέχουμε πίσω σε αυτό πάντα κάτι θα θυμόμαστε. Αναπόφευκτος, σχεδόν αδυσώπητος και μοναδικός στο είδος του... Ο χρόνος...

Για αυτό σου λέω... make the most of it...

Oh my, Lullaby...

Πόσα 24ωρα αϋπνίας έχεις μετρήσει στη ζωή σου? Φαντάζομαι αρκετά θα ήταν αυτά με φίλους και αλκοολούχα χαμόγελα ξεγνοιασιάς που σπάνε την στυγνή και βαρετή σου καθημερινότητα. Ακόμα περισσότερα ίσως ήταν εκείνα που η παρέα σου δεν είχε πολλαπλές εξισώσεις αλλά αυτό το απλό 1+1.. Με μια μπύρα ίσως στο χέρι σε πίσσα σκοτάδι και ξαπλωμένοι ψηλά σε ένα βράχο, με την θάλασσα από κάτω να σας φωνάζει ενώ εσείς κοιτάζετε ψηλά ψάχνοντας αστέρια. Καλή φάση ε?

Προσγειώσου τώρα λίγο...

Τα περισσότερα ξενύχτια σου είναι μοναχικά και το ξέρεις.. Είναι αυτά με τις ατέλειωτες νύχτες, που κυκλοφορείς σαν τον Κάσπερ στοιχειώνοντας μονάχα το μυαλό σου με σκόρπιες και ακατανόητες σκέψεις, απατηλές αναμνήσεις και σταματημένα ρολόγια. Αυτές τις νύχτες που οι ώρες είναι σαν λαστιχένια σχοινιά. Τραβάς από την μια πλευρά για να τις φέρεις πιο κοντά σου, αλλά όσο τραβάς τόση αντίσταση νιώθεις από την άλλη πλευρά και τελικά το μήκος του σχοινιού μεγαλώνει. Μαζί του μεγαλώνουν οι ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα.

Κάτι σου θυμίζω ε?

Όλοι μας έχουμε τέτοιες νύχτες να θυμόμαστε και ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Είναι φυσιολογικό ότι οι μεγαλύτερες και οι χειρότερες είναι μοναχικές και είναι μάλιστα και επιστημονικά αποδεδειγμένο. Γιατί? Πολύ απλά είναι στο DNA μας. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ζει σε αγέλη. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού (sic) από την απαρχή της μας διδάσκει πως δεν θα τα καταφέρναμε ποτέ αν δεν κάναμε μαζί χωριό με τον γείτονα. Θα τελειώναμε ως ανθρώπινη φυλή και θα μας είχαν αντικαταστήσει ζώα σαν τους Καρχαρίες που δεν χρειάζονται το ένα το άλλο ούτε καν για αναπαραγωγή.

Κατάρα και ευχή μαζί...

Όταν βυθίζεσαι λοιπόν σε αυτές τις νύχτες κάνεις τα πάντα για να τις κάνεις πιο μικρές ή έστω πιο ανώδυνες. Αρχικά τρως.. Τρως πολύ όμως και κυρίως ότι είναι πλούσιο σε λιπαρά και βρωμιά. Μπορεί να πίνεις... Εδώ οι επιλογές είναι αρκετές αλλά συνήθως έχουν βασικό συστατικό την υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ. Η λίστα συνεχίζει με θέαση ταινιών, σειρών και φωτογραφιών ενώ καμιά φορά δίνεις και παιχνιδιάρικη νότα στην νύχτα σου με LoL, WoW και λοιπές online gaming εμπειρίες. Άλλοι καταφεύγουν στο γράψιμο, άλλοι στο ράψιμο (ναι μη γελάς το έχω διαβάσει και αυτό) και κάποιοι στο βάψιμο (καλλιτεχνικό ή απλά ελεύθερο.. σχέδιο στους τοίχους του σπιτιού). Σε όλους τις περιπτώσεις όμως υπάρχει κάτι κοινό..

Η μουσική

Μπορεί να είσαι ο κλασσικός καψούρας που την βρίσκει ακούγοντας το λυκόσκυλο της εβδομάδας (omg) ή ο boem τυπάς που την βρίσκει με το έντεχνο και την φάση Μποφίλιου. Αν έχεις μακρυμάλλικη προϊστορία και λίγα νεύρα βαράς headbanging με ένα mix από Slayer, Anhtrax και Sepultura. Αν είσαι σε λίγο πιο συναισθηματική φάση ακούς ότι μπαλάντα θυμάσαι από Blind Guardian, Savatage ακόμα και Iced Earth. Η απλά έχεις μεγαλώσει πλέον για αυτά τα ακούσματα το πας σε Pearl Jam, Tool ή αν έχεις καεί τελείως και σε Floyd. Αν είσαι αδερφός και ανάμνηση από το παρελθόν μου, σκας και ένα γάρο και ακούς τον θείο Bob να σε ταξιδεύει με Redemption Song. Τόσες επιλογές, τόσο διαφορετικοί άνθρωποι που σε κάνει να αναρωτιέσαι.

Τι είναι αυτό που κάνει την μουσική τον αγαπημένο σου σύντροφο στις ατέλειωτες νύχτες?

Η μαγεία της... Από μικρά παιδιά κοιμόμαστε με τους ήχους ενός Lullaby. Της απλής και επαναληπτικής μουσικής δηλαδή που μας αδειάζει, μας ηρεμεί, μας νανουρίζει. Μπορεί όσο μεγαλώνεις, το δικό σου Lullaby να γίνεται πιο πολύπλοκο, πιο έντονο, πιο διαφορετικό. Και είναι φυσιολογικό. Όμως κάθε φορά που θα τύχει να ακούσεις εκείνο τον γνώριμο ήχο του παρελθόντος σου, θα σου θυμίσει κάτι. Θα κάνει τα ρολόγια γύρω σου να αρχίσουν να δουλεύουν ξανά και τους δείκτες τους να γυρνάνε σωστά. Θα σε κάνει να ξεχάσεις, να χαλαρώσεις και ακόμα και να κρυφοχαμογελάσεις. Μετά απλά ...θα κοιμηθείς.

Υ.Γ: Waiting for your Lullaby...

Radioactive

Are you:

1. "Exhibiting, using, or concerned with radioactivity"?

2. "Extremely sensitive or controversial"?

3. "A slang term for wack or not cool"?

Join the club!

Τα παραπάνω αποτελούν "επίσημες" επεξηγήσεις ενός όρου που άκουσα τώρα τελευταία. Επειδή όμως μπορεί να σου φαίνονται και τρομερά αντίθετες μεταξύ τους, θα σου αναφέρω τα στάδια που περνάς για να καταλήξεις στον όρο και ίσως έτσι καταλάβεις αν χρειάζεσαι και εσύ κάρτα μέλους.

Ως γνωστόν, πολλά πράγματα στην ζωή δεν γίνονται όπως τα θέλουμε. Ειδικά αν έχεις επενδύσει πολλά σε αυτό τα "θέλω", τότε χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου. Αυτή λοιπόν φίλε μου είναι η φάση που περιγράφεται παραπάνω ως... extremely sensitive. Επειδή όμως νιώθεις ακριβώς έτσι, γίνεσαι και λίγο (έως πολύ) σπαρχιδιστής (αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση). Κοινώς? Δεν είσαι cool και ζαλίσεις τους γύρω σου.

Οι γύρω σου κουράζονται και εσύ δεν θες να γίνεσαι τόσο ενοχλητικός, οπότε περνάς στο second phase όπου απλά δεν δείχνεις όσα θες για να μην φαίνονται όλα στους άλλους. Ξέρεις, αυτήν τη μικρή (?) λεπτομέρεια που ενώ εκφράζεσαι και μάλιστα το κάνεις αληθινά, πάντα κρατάς κάτι μέσα σου. Guess what? Έχεις αμφιλεγόμενα συναισθήματα και γίνεσαι κυκλοθυμικός.

Καταλήγεις λοιπόν να πρέπει να το αντιμετωπίσεις και στην διαδικασία λοιπόν του "deal with it" περνάς μια -σοβαρή- φάση σταρχιδισμού (emotionally alianated Αγγλιστί). Ξέρεις, η φάση που έχεις αδειάσει τόσο στο σημείο να σε γυρνάνε ανάποδα και να μην πέφτει τίποτα? Ωραία. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσο παρανοϊκό εμφανίζεται αυτό στους γύρω σου? Στα μάτια τους λοιπόν είσαι στα όρια του αν όχι τελείως "wack".

Γίνεσαι ο τύπος ανθρώπου που μπορεί στη μια φάση να κλάψεις για ένα γατάκι που πεινάει και στην επόμενη να δεις γιαγιά στον αέρα από μετωπική και απλά να κάνεις κίνηση νίντζα για να αποφύγεις το πέσιμο. Είσαι αυτός-η που μπορεί να πολεμήσει σαν πεζοναύτης για να πάρει το τηλέφωνο της ωραίας παρουσίας στο απέναντι τραπέζι και μόλις το πάρεις να το ξεχάσεις στην κωλότσεπη.

Ξέρεις τι κοινό λοιπόν έχουν οι παραπάνω φάσεις? Εκπέμπεις radioactive κύματα προς τους γύρω σου σε βαθμό που να σε χαρακτηρίζουν έτσι. Είσαι μια κινούμενη βόμβα φίλε. Ο κόσμος γύρω σου φαίνεται παράλογος, ενώ οι άλλοι σε χαρακτηρίζουν εσένα παράλογο. Δεν σε εμπιστεύονται εύκολα και θέλουν να σε κλείσουν στο ίδρυμα με τις όμορφες λευκές στολές.

Σε σένα λοιπόν αγαπητέ φίλε-η που περνάς, πέρασες αυτές τις φάσεις αναφέρεται ο όρος radioactive. Τώρα, το ξέρω ότι θα σου φανεί λίγο χοντρό αυτό που θα σου πω αλλά υπάρχει μια ακόμα φάση που συμπληρώνει τις παραπάνω. Η φάση που θα το καταλάβεις. Αυτή είναι και η πιο δύσκολη. Μην χαλιέσαι όμως, γιατί όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Μέχρι τότε άκου το τραγουδάκι, sit back and enjoy:

Υ.Γ: Τελικά οι τύποι που φτιάχνουν λεξικά θα πρέπει να πίνουν ότι καλύτερο κυκλοφορεί στο Χρηματιστήριο Ναρκωτικού, δεν εξηγείται αλλιώς.

It just may be a little longer

Πάντα πίστευα, ότι τα blog (και όχι blogs) είναι προσωπικές θέσεις ανθρώπων για ζητήματα που καθημερινά συναντούν στον δρόμο τους. Όταν λοιπόν αποφασίσεις να ασχοληθείς με ένα ζήτημα και να γράψεις για αυτό σημαίνει ότι σου έχει δημιουργηθεί η ανάγκη να εκφραστείς και να δώσεις την δική σου άποψη για αυτό, όσο υποκειμενική αυτή και αν είναι.

Υπό αυτή την έννοια είναι κάτι προσωπικό που όμως για ένα περίεργο λόγο σε ενδιαφέρει να το μοιραστείς. Το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την επιθυμία σου να το μοιραστείς μπορεί να αφορά δεκάδες διαφορετικούς λόγους ή/και κόμπλεξ που κουβαλάς και εν τέλη είναι και αυτό κάτι προσωπικό.

Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό και συνάμα εξαιρετικά όμορφο. Αυτό που μοιράζεσαι στον νεκροταφείο του internet όσο προσωπικό και αν είναι, μπορεί και καταφέρνει καμιά φορά να αγγίζει και άλλους ανθρώπους. Κάποιους από αυτούς τους γνωρίζεις, κάποιους άλλους όχι. Σε τελική ανάλυση δεν έχει καμία σημασία αν γνωρίζεις αλλά ότι καταφέρνεις να "αγγίξεις".

Και σε αυτήν την γαμημένη καθημερινότητα του εγώ, όταν τα εσώψυχα μας πολλαπλασιάζουν τις επαφές τους είναι μοναδικό. Σκέψου τα σαν στρατιώτες που στέλνεις στην μάχη. Θα πεθάνουν αρκετοί στην πορεία αλλά σκοπός είναι να κερδίσεις την μάχη και οι μάχες μπορούν να κερδίσουν πολέμους.

Ξεπερνώντας λίγο την πολεμοχαρή μου διάθεση και προσπαθώντας να βγάλω λίγο νόημα σήμερα, θα αναφέρω ότι για τον παραπάνω ακριβώς λόγο το να είσαι αληθινός σε αυτά που γράφεις παίζει ρόλο. Να είσαι πρώτα από όλα αληθινός με σένα και με αυτά που νιώθεις και μετά να σιγουρευτείς ότι τα εκφράζεις και όπως ακριβώς τα νιώθεις.

Θα μου πεις (και όχι άδικα) αν κάθε τι που βγάζαμε από μέσα προς τα έξω ήταν πάντα αληθινό, τότε θα μένανε χωρίς δουλειά οι ψεύτες και οι ψυχολόγοι. Μμμμ, μπορεί. Επίσης ίσως μου αναφέρεις ότι μερικές φορές η αλήθεια πονάει και κάποιοι δεν είναι έτοιμοι να την ακούσουν. Ναι, ίσως. Όμως φίλτατε αν υπάρχει ένα μάθημα στη ζωή που όσες φορές και να το πάρεις αυτό θα είναι πάντοτε ανεκτίμητο, είναι πως αυτή η μοναδική, ειλικρινή και αληθινή σχέση που θα έχεις με το εγώ σου θα είναι αυτή που θα σε κάνει καλά όταν το χρειαστείς.

Για αυτούς τους λόγους και για νιώθω καλά με εμένα θα συνεχίσω να είμαι αληθινός σε αυτά που αισθάνομαι, γράφω και εκφράζω. Και εδώ αλλά και στον "πραγματικό" κόσμο. Όσον για αυτόν-ους που άγγιξα τελευταία με τα εσώψυχά μου και ειδικά μια ψυχή που θα χαμογελάσει όταν διαβάσει το σημερινό, έχω να της πω το εξής..

"You can always go down the road if you want to make the journey, it just may be a little longer."

Trust me, I've been there...

Night train - Ταξίδι χωρίς (με) προορισμό

Οι εικόνες είναι θολές καθώς κοιτάζω έξω από το παράθυρο τρένου. Πράσινο, πράσινο, πράσινο, λίγο μαύρο, λίγο γκρι, λίγο καφέ και αρκετό μπλε. Τα δέντρα φαίνονται σαν να καλπάζουν καθώς ο ήλιος που δύει τα έχει καλύψει με ένα μοναδικό χρυσαφί χρώμα. Κλείνω λίγο τα μάτια προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου από το χθεσινό ξενύχτι. Βάζω τα ακουστικά και περιμένω να ακούσω τι επέλεξε για εμένα το shuffle mode...

Loaded like a freight train 

Flyin' like an aeroplane 

Feelin' like a space brain 

One more time tonight... 

Wtf? Σύμπτωση? Διαβολική... Χαζογελάω και απολαμβάνω τα υστερικά -λατρευτά- φωνητικά του AXL να προσπαθούν να συναγωνιστούν τις δυνατές rif-ιες του Slash σε ένα διαγωνισμό απόλυτης και καθαρόαιμης ροκιάς. Τα μάτια μου είναι κλειστά αλλά το κεφάλι αρχίζει να πηγαίνει πάνω κάτω, ενώ πόδια και χέρια (κλασσική σκηνή) βρίσκουν τον ρυθμό του Matt και αρχίζουν να τους ακολουθούν... 

Wake up late honey put on your clothes 

Take your credit card to the liquor store 

That's one for you and two for me by tonight 

Loaded like a freight train... 

Ανοίγω τα μάτια. Ένας μπόμπιρας περνάει από δίπλα μου κρατώντας σφιχτά στο χέρι του μια σακούλα με καραμέλες. Η "γεματούλα" κυρία, που συνοδεύει ο λαχταριστός μπόμπιρας, φαίνεται να έχει κοκκινίσει (σε βαθμό εγκεφαλικού) από το βάρος των πραγμάτων που κουβαλάει και είναι έτοιμη να καταρρεύσει. Βγάζω τα ακουστικά, καθώς την βοηθάω να βάλει τα πράγματα στην άκρη, βλέπω τον μπόμπιρα να μου χαμογελάει. Απλώνει το χέρι και μου δίνει μια καραμέλα από τον πολύτιμο "θησαυρό" του. Στιγμές..

I'm on the nightrain 

I love that stuff 

I'm on the nightrain 

I can never get enough 

Οι τελευταίες 10 μέρες από την ώρα που φόρτωσα εκείνο τον σάκο χωρίς προφανή προορισμό είναι γεμάτες στιγμές. Τέτοιες στιγμές. Τα παρατεταγμένα όπλα στην Αλβανία. Ο χαρούμενος σκύλος στο χιονισμένο μονοπάτι του Durmitor που μου δείχνε τον δρόμο. Ο πιτσιρικάς που ζωγράφιζε στον τοίχο του Zagreb καθιστός πάνω σε ένα ποδήλατο. Η ανέλπιστη κερασμένη μπύρα στο Sisak. Η ακούραστη παρέα που με συντρόφευσε, χωρίς να με γνωρίζει, μέχρι εδώ. Η χαμογελαστή παρέα του Martini, το ντροπαλό βλέμμα στο Mansion, ο μπόμπιρας... Μοναδικές, μη στημένες και ανθρώπινες στιγμές. 

I'm on the nightrain 

And I'm ready to crash an' burn 

Nightrain 

Bottoms up 

I'm on the nightrain 

Fill my cup 

I'm on the nightrain 

Δεν χρειάζεται κουτάλι μπροστά στο στόμα για να ξέρω ότι αναπνέω. Δεν είναι πλέον δακρυσμένες οι αναμνήσεις. Δεν χρειάζεται πλέον να μου το θυμίζω, το ξέρω ότι ζω. Ευχαριστώ αυτές τις στιγμές για αυτό. Με χαμόγελό πιο δυνατό και πιο αληθινό από ποτέ. Τελικά ίσως αυτό το ταξίδι αυτό είχε προορισμό. Απλά δεν το γνώριζα πριν το ξεκινήσω...

On the nightrain 

Float me home 

Ooh I'm on the nightrain 

Ridin' the nightrain 

Never to return 

Nightrain

The night that felt right!

Το μυαλό μας παίζει περίεργα παιχνίδια. Μπορείς να το ταλαιπωρείς όσο θες. Καμιά φορά σε ταλαιπωρεί και αυτό με τις σκέψεις που περιεργάζεται και τις αναμνήσεις που ανασύρει. Η σχέση σου μαζί του πολλές φορές θυμίζει την σχέση που έχεις με το(η)ν κολλητό(η) σου. Τον αγαπάς και του έχεις εμπιστοσύνη και πολλές φορές είναι αυτός(η) που θα ανατρέξεις στην δύσκολη στιγμή, αναζητώντας συμπαράσταση, κατανόηση και βοήθεια. Υπάρχουν φορές που στην δίνει στα νεύρα ο τρόπος που σκέφτεται, αντιδρά ή απλά φαίνεται ότι... "απέχει".

Και όμως είναι πάντοτε εκεί!

"Loose your mind and come to your senses" είχε πει κάποτε ο Perls και πρόσφατα αντιλήφθηκα τι εννοεί. Όπως όταν χάσεις τον φίλο σου, τότε συνειδητοποιείς την αξία του, το ίδιο συμβαίνει ορισμένες φορές και με το μυαλό σου. Εκνευρίζεσαι με την λειτουργία του, χάνεις κάθε επαφή με τον τρόπο που δουλεύει και από εκεί που το έχεις απέναντι σου σαν εχθρό, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι την αξία αυτών που σου προσφέρει.

Είναι ο καλύτερος σου.. φίλος.

Αυτό ποτέ δεν συμβαίνει από την μια στιγμή στην άλλη και σίγουρα δεν γίνεται δίχως κάποιο κόστος... Εξάλλου τι μαθήματα θα έπαιρνες από την ζωή, αν δεν έπεφτες κάποιες στιγμές χαμηλά, προκειμένου να εκτιμήσεις καλύτερα αυτά που βρίσκονται ...ψηλά; Πέσε λοιπόν για να μάθεις! Στο υπόσχομαι όμως όταν "καθαρίσουν λίγο τα σύννεφα από την κακοκαιρία", θα αντιληφθείς πως το μυαλό σου δεν σε εγκατέλειψε ποτέ.

Εσύ έχασες την επαφή μαζί του!

Εκεί θα καταλάβεις πόσο κωμικές ήταν οι ενοχές που ένιωθες μέχρι πρόσφατα, πόσο κακό είναι να υποτιμάς την αξία του εαυτού σου και να υπερεκτιμάς την αξία των άλλων. Και το πιο σημαντικό? Τότε θα καταλάβεις πόσο μοναδικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που καταφέρνουν να αντιλαμβάνονται την αξία του να σε έχουν μέσα στην ζωή τους. 

Για να φτάσεις εκεί, χρειάζεται απλά ένα click ...

...στο μυαλό σου! Δεν ξέρεις το πότε ή το πως θα γίνει. Πολλές φορές μάλιστα η ανάγκη μας για περιστασιακή χαρά, μας το καθυστερεί. Ο διαρκής πόλεμος με τα συναισθήματα, μας το κρατάει για όταν είμαστε έτοιμοι. Και αυτή φίλε μου είναι η ομορφιά της ζωής. Να σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις...

Έτσι ξαφνικά, μια νύχτα θα νιώθεις απλά ότι βρήκες ξανά την επαφή με τον μυαλό σου και πλέον δεν υπάρχει επιστροφή. Just be the man on the silver mountain!